San Nga Ba Ako Patutungo?

San nga ba?

Bigla kong natanong sa sarili ko? San nga ba ako papunta? Mayroon ba akong patutunguhan? O mananatili nalng akong nakapako sa lugar kung nasaan ako ngayon?

Nakakatakot, puno parin ako ng pangamba, pag-aalalang akala ko'y naiwala ko na.

Ano nga ba ang importansya ko sa trabaho ko sa kasalukuyan? Ang sumagot sa telepono? Kahit sino maaring gumawa nito. Ang pagtatago ng mga papeles na may kinalaman sa pang araw araw na ginagawa ko? Kahit sino maari paring gumawa nito.

Masuwerte lamang ako at ako ang nandito. Pero paano kung makalipas ang ilang taon at ginusto kong umiba ng lugar? Babalik parin ba ako sa ganitong kapaligiran? Paulit-ulit?

May halaga pa kaya ako sa labas ng "cubicle" ko?

Buhay Pa Ako

.. at ako'y nagising sa isang mahimbing na panaginip. Napatagal din ang tulog ko, mabuti nalang maari paring bumalik sa naiwang pahina ng buhay ko dito. Di tulad ng mga naiwan kong kahapon na hindi muling mababalikan.

.. marami ang nangyari. Maraming hindi naisulat. Mga galit ko at tuwa. Mga pagngingit-ngit at kasihayan sa kapwa. Kinalimutan ko na ang ilan, and ilan nama'y kinimkim ko sa aking puso, itinatak sa aking isip.

Humihinga pa ako. Kaya ko paring harapin ang darating na bukas. Mag sisimula akong muli

Muling Naligaw

Natapos ang Pasko at Bagong taon na di ko man lamang nabati at nadalaw ang munti kong mundo.

Paumanhin kung ikaw man ay nagtampo sa akin. Naging okupado lang ako ng mga nagdaang araw/buwan. Hindi na ako mag daragdag ng kung ano anong bagay at kwento sa nangyari ng mga nagdaan araw. Sapagkat ang lahat ng iyon ay ala-ala na lamang.. at ang ilan ay nakalimutan ko na.

Basta okupado lang ako..

Isang Malalim Na Buntong Hininga

Nalulungkot ako..

Ewan ko ba. Makalipas ang mga nagdaang linggo ng pagsubok sa aming bansa, tulad ng sunod sunod na pag ulan at pag baha, sakit at kung ano ano pa, akala ko makakabawi na ako. Hindi pala.

Hapo parin ang aking katawan, aking isip pati narin ang puso.

Idagdag pa ang mga problema sa pamilya.

Pagsubok nga talaga, kung dumating tuloy tuloy.


"Sa mga ulap nakatago ang araw."

Alam Mo Na Ba?

"Pst! Oo, ikaw nga! Halika may sasabihin ako..."

"Alam mo ba si ano? Oo yung nang-ano dun sa ano? Oo sya nga!"

Tunog pamilyar ba? Ganito ang simula ng araw ng mga taong ang hilig ay pag-usapan ang buhay ng may buhay. Nakakatawa ngunit madalas nakaka-inis. Nakakawala ng sigla ng buhay.

Lahat ng angulo sa isang simpleng bagay patungkol sa taong bida sa kwento ay nahuhukay. Ganito sa mundong aking ginagalawan. Kakampi na sa katawan ng bawat isa ang tsismis. Ang pagusapan at pagtungkulan ng masasamang bagay ang isang taong hindi kasangga. Ang nakaalitan ng isa, kaaway ng lahat. Parang "Sorority at Fraternity", yun nga lang dito wlang hazing. Basta mabulaklak ang iyong dila, kaisa ka na. Basta't may bagong balita ka, kaisa ka!

Madalas kong pagnilayan kung ano ang mga maaring dahilan ng ganitong gawain ng isang tao. Unang pumasok sa aking isipang ang "kakulangan sa sarili", maaring unang dahilan kung bakit mas minabuti ng lang ilan na pag-usapang ang pangit o kahit anong bagay patungkol sa iba upang hindi mabaling ang atensyon ng karamihan sa kanya. Pangalawa ang "problemang pampamilya", maaring sa magulang, kapatid o asawa at anak. Upang hindi mabunyag at mahalangkat ng mga taong kagaya nila ang baho at problemang meron sila sa kanilang pamilya. Panghuli ang "Inggit". Kahilintulad ng kakulangan sa sarili, ang inggit na marahil ang pinaka mabigat na dahilan ng tsismis. Mga taong hindi masaya sa tinatamasa ng iba.

Ikaw? May sasabihin ka?

Ulan Ulan Ulan - Ondoy

Pasintabi sa mga naligaw dito sa aking munting mundo. At salamat sa mga kaibigan na patuloy na bumibisita kahit hindi nag iiwan ng komento :) mahal ko kayong lahat. <kapayapaan>

Ipag paumanhin at natagalan bago ako muling nakapagsulat ng akda sa aking "blog". Maraming pangyayari ang napalagpas. Ngunit pipilitin kong maihabol kung ano man ang maari pang maihabol. Iwanan muna natin ang magulo kong buhay sa loob ng opisina. Malayo sa personal na isyu laban sa aking mga ka-mangagawa, sa aking bisor at sa aking sarili.

Nitong nagdaan araw, Sabado, nadama ko at ng sambayanang Pilipino ang pait na pinatikim ng ating Inang Kalikasan. Marami ang nasalanta, nawalan ng tirahan, ng mga ari-arihan at ng mismong mahal sa buhay. Nakakalungkot at kalunos-lunos pag masdan na ang dating matao at puno ng mga sasakyan na lugar ay nagmistulang karagatan. Ako naman ay lubos na nag papasalamat sa Maykapal na ang aking pamilya ay hindi masyadong naapektuhan ng malungkot na pangyayari di kahalintulad ng maraming mamamayan na aming nakita sa Telebisyon at napakingan sa Radyo.

Ilan sa mga larawang aking nakalap:







Oo! Yan si Kristine Reyes na isa sa matinding naapektuhan ng nagdaan kalamidad. Ito ay patunay lamang na sa hagupit ni Inang Kalikasan, lahat ng tao ay pantay pantay.

Lahat tayo ay may kontribusyon sa trahedyang naganap. Ngunit hindi na makakabuti ang magsisihan. Sama sama tayong magdasal at nawa'y madatnan ng suporta ng ating pamahalaan ang mga lubos na nangangailangan ng tulong at suporta.

Hapong Katawang Lupa

Magdrama muna ako

"Napapagod ang aking katawan, ang aking isip, ang aking puso. Nais kong kumawala sa hawlang kinasasadlakan ko ngayon. Mahirap, malungkot. Puno ako ng paninibugho sa mga bagay na lihis sa aking kagustuhan. Mahirap ang maging kaisa!

Simula palang minithi ko na ang mapabilang sa karamihan kahit ang mapabilang sa mga ito ay labag sa aking kalooban. Kailangan ko sila. Kailangan kong sumapi upang maki-ayon sa takbo at laro ng buhay.

Daig ko pa ang isang bubwit, patago kung kumilos upang di mapulaan. Mahirap maging ako, kung ang pagiging ako ang magiging sanhi upang mapalihis ako sa karamihan. Hindi ito masaya. Hindi ito ang aking nais. Hindi ako, ako!"

Pangit pala ang maging madrama :D